نانگا پارباتی ها آمدند.ومسلما این شوق شادی آمدن آنها با اندوه نبودن یک همراه در امیخته است که حس عجیب و متناقضی را با خود به همراه می آورد .!
نانگا پارباتیها شاید هدفشان برداشتن گامی نوین برای یک حرکت متهورانه در تاریخ کوهنوردی برون مرزی ایران باشد و یا حداقل ادعای این کار را دارند .
اما آیا برای انجام آن بهای زیادی باید پرداخته شود؟واین بهای هنگفت با چه نوع ارزشی برابری میکند؟و یا با چه نوع ارزشی سنجیده میشود؟
یک سوال : ادامه دهیم تا برای برداشتن گامی نوین مطرح باشیم یا بمانیم تا بتوانیم ادامه دهیم ؟!
شاید طرح فلسفی این سوال به تناقض گویی های بی پایانی بیانجامد .اما سوال دیگری که ذهنم را درگیر میکند اینستکه ما به چه بهایی زنده ایم و به چه بهایی میمیریم ؟
رسالت ما در زندگی چیست ؟