...عشق می آید "عشق میرود. همیشه هنگامی که خود میخواهد" نه آنگاه که ما میخواهیم . برای آمدن خود تمامی آسمان را "تمامی زمین را" تمامی زبان ر ا میطلبد . نمیتواند در تنگنای معنی قرار یابد .حتی نمیتواند به خوشبختی بسنده کند .عشق آزادی است.آزادی و خوشبختی به یک راه نمیروند.آزادی با شادی همپا میشود. شادی مثل نردبانی از نور در قلب ماست . ما را خیلی بالاتر از جایی که هستیم "خیلی بالاتر از جایی که خود هست میبرد.جایی که دیگر هیچ چیز دریافتنی نیست"مگر آنچه درنیافتنی است.
کریستیان بوبن
نظرات ()