سلام بر خورشید

برای زنی که هرگز نمیمیرد....
نویسنده : آزیتا مشهدبان - ساعت ۸:٢٠ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱۳٩٠/٥/٤
 

خیلی وقت است که فهمیدم شیشه انسانیت ترک برداشته است . این موضوع جدید نیست بلکه برمیگردد  به سالهای سال پیش , نه , نه , قرن ها پیش , حتی شاید از زمان پیدایش انسان .

از همان موقع که قابیل هابیل را  کشت و  از  آن  موقع  این ترک برداشتن ادامه دارد . مستقیم یا  غیر مستقیم  هابیلهای زیادی بدنیا آمدند و  بدست قابیلها  کشته شدند و همینطور  این  ترک عمیق و عمیق تر میشود. آنقدر عمیق که به شکافی دردناک می رسد. شکافی که به هیچ وسیله ای نمیتوان از آن رها شد  و با هیچ ابزار فنی نمیتوان از آن گریخت .نه میتوان خود را نجات داد و نه میتوان از کسی حمایت کرد .اما شاید واقعه دردناک تری در پیش باشد.شاید شیشه شکاف را تحمل نکند و منفجر شود... یک انفجار بزرگ  مثل قصه خلقت .

چگونه میتوان جلوی این شکاف را گرفت چگونه میتوان از این انفجار جلوگیری کرد؟شما اگر میدانید به من بگویید .

**********************

لیلا تورا نمیشناسم غیر از آنچه ازتو خواندم و اما  اگر شاهد این ترک و شکاف بزرگهستی به ما بگو.

 به ما و همه زنهایی که بعد از تو میآیند جستجومیکنند حقیقت را در عمق غارها  و یا اوج قله های بلند میابند اما آنقدر نمیمانند که برای بقیه آدمهایی که میان ابهام بودن و ماندن غوطه میخورند دانسته هایشان را بگویند پس اگر روزی در رویای کودکی زنی مردی نقشی آفریدی بدان که او میخواهد قصه هایت رابشنود میخواهد حقیقت را از تو که در جستجو کردن, ماندی و رفتی, بشنود .

می بینی لیلا تو زنی هستی که هرگز نمیمیری چون در رویای همه زن ها و مردهایی که میخواهند از این شکاف عمیق بجهند وجود داری.