سلام بر خورشید

ارفه کوه،پر از حجم سبز و بلورهای بی پایان
نویسنده : آزیتا مشهدبان - ساعت ٦:٠٠ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱۳۸٩/٢/٩
 

قله ارفه کوه  -زیبا ، قابل دسترس و پر از حجم سبز  و بلورهای آبی بی پایان

منطقه:فیروزکوه،20کیلومترقبل از پل سفید

ارتفاع: 2750 متر

تاریخ برنامه:03/02/1389

ارفع ده از سطح دریا ۱۵۰۰ متر ارتفاع دارد و در دامنه شرقی ارفع کوه واقع شده است .

قله ارفع کوه ۲۷۵۰ متر از سطح دریا ارتفاع دارد و اگر بتوانی آن را بشناسی از بابل ، قائم شهر و ساری قابل دیدن است .در جاده فیروزکوه ، از تهران به سمت شمال ، از ورسک به بعد آن را در سمت چپ و با زاویه حدود ۳۰ درجه از جهت جاده می توانی ببینی . ۹ کیلو متر بعد در محل " چاپارخانه "به ورودی روستای ارفع ده رسیده رشته کوه سنگی پای قله قابل مشاهده است .

از بالای قله ارفع کوه روستاهای دور و نزدیک را می توان دید و لذت برد . شب ها چراغ های بابل ، ساری و ... را هم می توان تشخیص داد .

ظاهرا" نام این روستا در ابتدا ارپه ده بوده و بعد تبدیل به ارفه ده شده است . در اسناد قدیمی روستا ( از جمله اسناد مرحوم با قر جباری ارفعی ، یکی از کدخداهای سال های قبل از ۱۳۵۷) نام ده به شکل"ارفه ده " ثبت شده ، حتی من در یک مورد "عرفه ده " هم دیده ام !

     در کتاب تاریخ سوادکوه یا بهتر التدوین فی احوال جبال شروین ، نویسنده تغییر املا نام ده را به گردن رابینو ی انگلیسی انداخته .

     به هر حال همانطوری که همه تلفظ می کنند ارفه به فتح الف و کسر ف صحیح است نه ارفع به فتح الف و ف . در این صورت معنی ارفع (بلند) که مشخص است ، پس باید به دنبال معنی ارپه باشیم تا وجه تسمیه نام ده یا به عبارت دیگر علت نامگذاری آن را بدانیم .

مطالب بالا ر در این وبلاگ خواندم:

http://arfadeh.blogtak.com/

**************

آنجا پر از سبزینگی بود و درخت و رود و هر چه که ترا به عمق هستی و بکارت طبیعت میکشاند.وارد جنگل میشوی .درختها احاطه ات میکنند.تودر حصار درختها زندانی نمیشوی که   آزاد میشوی.به مه می رسی درآن فرو می روی .بلورهای شفاف بی رنگ روی موها، صورت ، چشمان و حتی روی قلبت می نشینند و آنجاست که نفس را باور میکنی  و اکسیژن را و بودن را .

اکسیژن را فرو میدهی ،عمیق میشوی و باور میکنی ...که هستی ...بودنت را و...ماندنت را....

نمیشود نفس نکشید . میشود سبزینگی را با  دلت  و با گامهایت در هم بیامیزی  و به اوج بروی و می روی به دشت می رسی پر از مخمل سبز باگلها ی ریز آبی و زرد و..

وهمین ذرات رنگی تو را مدهوش میکنند . به بالا نگاه میکنی .آنجا قله است میتوانی گامهایت را به سویش هدایت کنی میتوانی رویش بایستی و میتوانی با غرور به اطراف نگاه کنی و بگویی آه اینجا سرزمین من است ...و میروی و باز هم به اوج میرسی حتی اگر واقعا صعود نکنی و فقط با دلت چشم به قله بدوزی ...

و عکسها را در این وبلاگها ببینید:

http://kochekhaki.blogfa.com/

http://shemirankooh.blogfa.com/

پی نوشت : من عکس نگرفتم . برای همین وبلاگهای بالا رو معرفی کردم.