سلام بر خورشید

نویسنده : آزیتا مشهدبان - ساعت ٢:٠٤ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱۳۸٩/٢/٢٩

این غار حدود 180 میلیون سال قدمت دارد و توسط گروهی از مهاجرین در سال 1940 کشف شد. با دیدن عکسهای غار متوجه می‌شوید که جذب آدمهای زیاد از سراسر دنیا به اینجا بی دلیل نیست....

عکسهای بی نظیر این غار را در وبلاگ آناهید مزدا ببینید...

http://anahidmazda.persianblog.ir/post/64/

********************************************

اگر نتوانستید تصاویر را در وبلاگ بالا ببینید به این آدرس مراجعه کنید:

http://www.molon.de/galleries/China/Guanxi/Reed/

نظرات ()

ارفه کوه،پر از حجم سبز و بلورهای بی پایان

نویسنده : آزیتا مشهدبان - ساعت ٦:٠٠ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱۳۸٩/٢/٩

قله ارفه کوه -زیبا ، قابل دسترس و پر از حجم سبز و بلورهای آبی بی پایان

منطقه:فیروزکوه،20کیلومترقبل از پل سفید

ارتفاع: 2750 متر

تاریخ برنامه:03/02/1389

ارفع ده از سطح دریا ۱۵۰۰ متر ارتفاع دارد و در دامنه شرقی ارفع کوه واقع شده است .

قله ارفع کوه ۲۷۵۰ متر از سطح دریا ارتفاع دارد و اگر بتوانی آن را بشناسی از بابل ، قائم شهر و ساری قابل دیدن است .در جاده فیروزکوه ، از تهران به سمت شمال ، از ورسک به بعد آن را در سمت چپ و با زاویه حدود ۳۰ درجه از جهت جاده می توانی ببینی . ۹ کیلو متر بعد در محل " چاپارخانه "به ورودی روستای ارفع ده رسیده رشته کوه سنگی پای قله قابل مشاهده است .

از بالای قله ارفع کوه روستاهای دور و نزدیک را می توان دید و لذت برد . شب ها چراغ های بابل ، ساری و ... را هم می توان تشخیص داد .

ظاهرا" نام این روستا در ابتدا ارپه ده بوده و بعد تبدیل به ارفه ده شده است . در اسناد قدیمی روستا ( از جمله اسناد مرحوم با قر جباری ارفعی ، یکی از کدخداهای سال های قبل از ۱۳۵۷) نام ده به شکل"ارفه ده " ثبت شده ، حتی من در یک مورد "عرفه ده " هم دیده ام !

در کتاب تاریخ سوادکوه یا بهتر التدوین فی احوال جبال شروین ، نویسنده تغییر املا نام ده را به گردن رابینو ی انگلیسی انداخته .

به هر حال همانطوری که همه تلفظ می کنند ارفه به فتح الف و کسر ف صحیح است نه ارفع به فتح الف و ف . در این صورت معنی ارفع (بلند) که مشخص است ، پس باید به دنبال معنی ارپه باشیم تا وجه تسمیه نام ده یا به عبارت دیگر علت نامگذاری آن را بدانیم .

مطالب بالا ر در این وبلاگ خواندم:

http://arfadeh.blogtak.com/

**************

آنجا پر از سبزینگی بود و درخت و رود و هر چه که ترا به عمق هستی و بکارت طبیعت میکشاند.وارد جنگل میشوی .درختها احاطه ات میکنند.تودر حصار درختها زندانی نمیشوی که آزاد میشوی.به مه می رسی درآن فرو می روی .بلورهای شفاف بی رنگ روی موها، صورت ، چشمان و حتی روی قلبت می نشینند و آنجاست که نفس را باور میکنی و اکسیژن را و بودن را .

اکسیژن را فرو میدهی ،عمیق میشوی و باور میکنی ...که هستی ...بودنت را و...ماندنت را....

نمیشود نفس نکشید . میشود سبزینگی را با دلت و با گامهایت در هم بیامیزی و به اوج بروی و می روی به دشت می رسی پر از مخمل سبز باگلها ی ریز آبی و زرد و..

وهمین ذرات رنگی تو را مدهوش میکنند . به بالا نگاه میکنی .آنجا قله است میتوانی گامهایت را به سویش هدایت کنی میتوانی رویش بایستی و میتوانی با غرور به اطراف نگاه کنی و بگویی آه اینجا سرزمین من است ...و میروی و باز هم به اوج میرسی حتی اگر واقعا صعود نکنی و فقط با دلت چشم به قله بدوزی ...

و عکسها را در این وبلاگها ببینید:

http://kochekhaki.blogfa.com/

http://shemirankooh.blogfa.com/

پی نوشت : من عکس نگرفتم . برای همین وبلاگهای بالا رو معرفی کردم.

نظرات ()

این رویای طولانی ، در بلندترین شب دنیا....

نویسنده : آزیتا مشهدبان - ساعت ۱٠:۳٧ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱۳۸٩/٢/۱

در بلندترین شب دنیا

وقتی زمین شاید فقط یک دقیقه ، یک ثانیه و یاحتی یکصدم ثانیه طولانی ترگردش کرد ،

من در کجای این جهان هستی می چرخیدم؟

در خواب شاید؟

کاش فقط سنگی ، پری، کاهی و یا غباری بودم....