سلام بر خورشید

هیچ انسانی .............
نویسنده : آزیتا مشهدبان - ساعت ٩:۱٠ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱۳۸٧/۱٠/٢٦
 

هدف   از این نوشته  اعتراض به شخصی است  که  (آشنا ؟ یا ناآشنا ؟ ) یادداشتی در مطلب قبلی  من  (بر فراز } نوشته است که البته هیچ ربطی به نوشته ام نداشته است !!!

اگر به دمکراسی و قوانین حقوق بشر اعتقاد نداشتم ، قطعا این یادداشت را حذف میکردم . اما ازآنجا که همیشه اعتقاد داشتم و دارم که هر فرد قبل از دادن شعار دمکراسی باید در ذهنش  و زندگی روزمره اش آن را رعایت کند یادداشت راحذف نکردم  و ترجیح دادم  این پاسخ را  به صورت یک مطلب مستقل   بنویسم .

واقعا هدف از اینکار چه بوده ؟

1 – ترور شخصیت  یک انسان ؟

2 – انتقام از اعتراض یک کوهنورد به نحوه عملکرد کوهنوردان  دیگر؟

3 – به مسخره گرفتن یک ایده  یا یک رفتار  ؟

4 – اطلاع رسانی و معرفی مطلب  جدید  در یک سایت ؟ (که بنظر من در شان یک سایت تخصصی نیست ونیازی هم نیست . )

5 – دلایل دیگر؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

راستی چرا ؟  یک یادداشت در یک وبلاگ و خطاب به شخصی دیگر و بی ارتباط به مطلب  من(بر فراز)؟

این پاسخ را در یادداشتها ننوشتم تا همه دوستان عزیز من و  خوانندگان محترم وبلاگ بدانند که هدف  این وبلاگ در راستای تمسخر، انتقام  و توهین هیچ شخص  ، گروه ،... راه اندازی نشده است .

وقتی به این طریق به کسی توهین میکنید ، یعنی به خودتان توهین کرده اید و من هیچ انسانی را شایسته  توهین و تمسخر  نمیدانم . شما چطور ؟                                                                                                                 


 
 
بر فراز
نویسنده : آزیتا مشهدبان - ساعت ۱٠:٢۳ ‎ب.ظ روز شنبه ۱۳۸٧/۱٠/٢۱
 

بر فراز  ،

    دستی بسوی آسمان

                           ستاره  ای می چیند .

*********************************
ایستاده بر  بال پروانه ای حیران ،
          
      جهانی زیر پا
                        
                     یک شهر ، گم شده است .
                     *************************
پرواز ، با بالهایی از  جنس نور
آه، هرگز رهایی نیست؟!
   تا وقتی که پرندگان آوازنخوانند!

 
 
تنها و صمیمانه گریستن را بیاموز!
نویسنده : آزیتا مشهدبان - ساعت ۱۱:٥۳ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱۳۸٧/۱٠/۱٢
 

دیشب تا صبح گریستم

انگار آسمانی هستم   که میبارد،

        میدیدم  که زمین پر از بهانه است

            و  در پی فرصتی برای رویش

   صبح پس از بیداری خورشید من بارورشدم

         من که بودم؟!

آسمانی که میبارید

                         یا

   زمینی که فرصت رویش را جستجو میکرد

نمیدانم ، من فقط میدانم که صمیمانه گریستم .

 

"تنها وصمیمانه گریستن را بیاموز" نادر ابراهیمی

 

 


 
 
در تکاپو....
نویسنده : آزیتا مشهدبان - ساعت ۱٠:۱۱ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱۳۸٧/۱٠/٥
 

در تکاپو...

تا بهتر از آن باشیم که هستیم .

بهتر از این شیوه ای برای زیستن نیست.

                                          " سقراط"


 
 
چنین گفت زرتشت
نویسنده : آزیتا مشهدبان - ساعت ٤:٠٩ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱۳۸٧/۱٠/٢
 

شما  آنگاه که آرزومند اوج  گرفتن اید،روی به بالا دارید و من روی به پایین . زیرا که اوج گرفته ام .

چه کس در میان شما هم خندیدن  تواند و هم اوج گرفتن ؟

آن که بر فراز بلندترین کوه رفته باشد ، خنده میزند بر همه ی نمایش های غمناک و جدی بودن های غمناک .

                       "  زرتشت،بخش یکم"