سلام بر خورشید

بهارینه ........
نویسنده : آزیتا مشهدبان - ساعت ٧:٠٩ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱۳٩٤/۱٢/۱٩
 

روزگار همیشه بر یک قرار نمی ماند.
روز و شب دارد. 
روشنی دارد، تاریکی دارد.
کم دارد، بیش دارد.
دیگر چیزی از زمستان باقی نمانده
تمام می شود، بهار می آید...

جای خالی سلوچ/ محمود دولت آبادی


 
 
دشتهایی چه فراخ........
نویسنده : آزیتا مشهدبان - ساعت ۱٢:٠٩ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱۳٩٢/٤/٢
 

 

 دشتهایی چه فراخ

 

 

کوههایی چه بلند

 

در گلستانه چه بوی علفی می آید

 

من در این آبادی پی چیزی میگشتم

پی نوری ریگی لبخندی

 

مسیر توجال به شهرستانک-31خرداد 92


 
 
شعر
نویسنده : آزیتا مشهدبان - ساعت ۱٠:٥٩ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱۳٩٢/٢/۱٠
 

وقتی جهان از ریشه ی جهنم

                                       آدم از عدم

و سعی

                                       از ریشه های یاس میآید

وقتی که 

                                       یک تفاوت ساده در حرف

کفتار را

                                       به کفتر تبدیل میکند

باید

                                       به بی تفاوتی واژه ها

 و واژه های بی طرفی

                                      مثل نان دل بست

           " نان را از هر طرف بخوانی نان است"


"قیصرامین پور"


 
 
زیبایی
نویسنده : آزیتا مشهدبان - ساعت ۱:۳٧ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱۳٩٢/۱/۱۸
 

ع                                                   

                                                                                             "عکس از اینترنت"


 
 
سال نو مبارک
نویسنده : آزیتا مشهدبان - ساعت ۸:۱٥ ‎ب.ظ روز شنبه ۱۳٩٢/۱/۱٠
 

سیماب   صبحگاهى ،                                                                                                                                                                                                                                                                        ،           از سر بلندترىن کوهها فرو می ریخت  .                                                                                                                                                                                                                                                                                             گفتم  :  برخیز و خواب را ...                                                                                                                                                                                                                                                                        برخیز و  باز روشنی آفتاب را ...                                                                                                                                                                                    "حمید مصدق"                                  ،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،              ""   سال نو مبارک""


 
 
شیرجه های نرفته
نویسنده : آزیتا مشهدبان - ساعت ٤:۱٢ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱۳٩۱/۱۱/٤
 

شیرجه های نرفته ، گاه کوفتگی های عجیبی به جا میگذارند .......

                                                                                              آلبرکامو

شیرجه

کاریکاتور : آستاره صبح


 
 
پاییز ، بهار عارفان
نویسنده : آزیتا مشهدبان - ساعت ۱۱:٢۸ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱۳٩۱/٦/٢۱
 

میگویند پاییز بهار عارفان و عاشقان است . اما من میگویم بیایید بی هیچ سخنی ، به پیشواز نماد زیبایی ها و  خالصترین رنگهای ناب طبیعت برویم .


 
 
این زخمها و دردهای تمام نشدنی ......
نویسنده : آزیتا مشهدبان - ساعت ٥:٤۳ ‎ب.ظ روز شنبه ۱۳٩۱/٦/۱۸
 

...انگار این دردها تمام نشدنی اند ، هنوز هم گردن و کتفم درد میکند . شاید  ادامه دردها برای این  است که ، هیچوقت یادمان نرود  در  کجا زندگی میکنیم . میخواهم داستانش  را برایتان تعریف کنم داستان این درد تمام نشدنی را. مربوط به روز جمعه است که ، اتفاق جدیدی برایم رخ داد:

حالم  زیاد خوب  نبود تصمیم  گرفتم برنامه  کوهنوردی را  کنسل  کنم .صبح ، خوب استراحت کردم بعد با  یکی از دوستانم تماس گرفتم . به  کمی  گشت  و  تفریح  و  ماشین سواری  احتیاج داشتم  .  حسابی جاده (خیابان)  نوردی  کردیم . ساعت 8 که از هم جدا شدیم ، من آرام آرام رفتم به طرف پیاده رو رفتم  .مثل همیشه کیفم را کج انداخته بودم روی شانه هایم  و  طبق عادت  همیشگی که  وقتی راه میروم  و  فکر میکنم دستهایم رو جلو روی کیفم  انداخته بودم  و  راه  میرفتم  . یادم نیست به چه چیز فکر میکردم اما در یک لحظه آن اتفاق افتاد .یک موتور بادوتا سرنشین را دیدم که از خیابان سمت راست وارد پیاده رو  شدند آنها را دیدم. نمیدانم چطور؟ ولی دیدم ، با اینکه سرم پایین بود با اینکه تو  فکر بودم  بعد یک  ضربه عجیب به  کیف و  درد گردنم  و  افتادنم  و کشیده شدنم  تو خیابان ....وای خدا  شوکه  شده بودم ترسیده  بودم خوب  اولین بار بود که یه کیف زن  بهم میزد  تا  حالا تجربه  نکرده بودم ...همینطور مبهوت وسط  پیاده رو زانو زدم  کیفم  رو  هم چسبیده بودم آرنج  راستم  کف خیابون چسبیده  بود و  از جایش بلند نمیشد . مردی به  طرفم دوید با هیجان و عجله پرسید خانم زدنتون ؟ بردن بردن ؟ من هنوز مبهوت  نگاهش میکردم زدنم ؟ بردند ؟ چی رو؟ بعد نگران پرسید خوب چرا اینجا نشستید بیایید اینجا روی پله ها بشینید  و من که هنوز مات  و  مبهوت نگاهش  میکردم  از  جایم بلند شدم  رفتم  روی  پله ها نشستم گلویم خشک شده بود فکر میکنم  از ترس بود چه دردعجیبی توی دستم پیچیده بود زانوم هم بدجوری درد گرفته بود از فکرم گذشت وای خدا اگه شکسته بود چی میشد تازه از دست شکستگی قبلی ام راحت شدم تازه این روزها  ، بعد از مدتها  دارم  درست حسابی ورزش میکنم... حالا وسط این این گیرو واگیر و کلنجار رفتن با خودم داشتم به این قاپ زن موتوریها  هم فکر میکردم  وقتی  ازم دور میشدند  از پشت سر هم دیدمشون  خیلی جوون به نظر می اومدند هردو  لاغر و  ظریف .مثل یک عکس موندن  گوشه  ذهنم  ."شاید امشب نون ندارند بخورند شاید  امشب به  خواهرشون میگن نشد امشب  بخرم باشه برا فردا ، ومعلوم نیست طعمه فرداکیه طعمه امشب که چموش بود و مالی هم نبود . شاید  امشب  سعی میکنن پاورچین پاورچین  برند توی خونه  تا کسی صدای پاشون رو  نشنوه شایدم نه  از  اون دسته ای هستن که عادت  کردند  اینجوری زندگیشون  رو  بگذرونن....شایدم  یک  عده اجیرشون کردند که دزدی کنن و  هر چی گیرشون اومد با هم تقسیم کنند ...کدام یکی ؟.

نمیدانم به  هر حال تصویرشون  مثل یک  عکس  توی ذهنمه از سمت راست خیابون اومدند گوشه ذهنم  و بعد ناامید  و  با  سرعت  از  من گذشتند . راستی تقصیر کیه ؟ ناامنی امثال من تقصیر کیه ؟ بیچارگی این آدمها  و  رذالت  اون هایی که اینها رو  حمایت نکردند تا جامعه مون مثل یک لجن زار اینا رو توخودش پرورش بده چه جوری  بابد راجع به اینها فکر کرد ؟ دردم رو فراموش کردم  تمام راه  تا خونه این تصویر رو توی ذهنم مرور میکردم .میدانستم  از دستم کاری بر نمی آید. میدانستم که این درد تمامی ندارد و مثل یک زخم ناتور حالا حالاها ادامه دارد .میدانستم که  غیر از اینکه بنویسم تا کمی خالی شوم ،کار دیگری نمیتوانم انجام دهم .

راستی شما نظرتان چیست ؟ راست و درست و صادقانه در مقابل این جور آدمها باید چیکار کرد ؟ سکوت کنیم ؟ مقابله کنیم ؟ تسلیم شویم؟ حمایتشان کنیم ؟...............


 
 
← صفحه بعد